de maten, nu
De Maten is ergens een contradictio in terminis: het is met 5024 inwoners/km2 veruit de dichstbebouwde wijk in Apeldoorn, maar het is tegelijkertijd de meest groene wijk. Het verslaat zelfs Berg en Bos op dit vlak. Matenaren koesteren het groen en dan vooral het Matenpark, dat volgens inwoners zeker niet nóg voller gebouwd mag worden. Het achterstallig onderhoud aan groen is bewoners een doorn in het oog, net als het rij- en parkeergedrag van medebewoners.
Huizen hebben nooit lang te koop gestaan in De Maten, wat wel getuigt van de populariteit die de wijk altijd heeft genoten. Maar dat een wijk nooit perfect kan zijn, gaf de gemeente Apeldoorn in 1972 al toe. Gebreken die de wijk volgens de Matenaren vertoont, zijn vooral de afwezigheid van een wijkzwembad, een tekort aan parkeerplaatsen, maar ook de verouderende huizen die steeds vaker uitgebouwd worden.
Sociaal gezien is de wijk in orde, hoewel er geen sprake is van een hecht dorp. Er bestaat een goede verstandhouding en daar is het meeste mee gezegd. Het vertrouwen is hoog, maar het contact vrij sporadisch. Men leidt graag een bestaan op zichzelf, met het gezin teruggetrokken in de eigen woning met een omheinde achtertuin. Prettig samen wónen, maar niet sámenwonen met de buren.
Over de jaren verandert de wijk stukje bij beetje. Terwijl de ene unieke eigenschap aan de wijk wordt toegevoegd, denk aan de "zwevende maagden", verdwijnt een ander: de typische witte straatnaamborden met het "huisje" worden langzaam aan vervangen door de beter leesbare blauw-witte eenheidsborden, zonder logo.